گر به گل بادی وزد بر باغبان آید گران

نام حسنت چون برم، بر آسمان آید گران

شهسوار حسن را، سر، مست باید بود، لیک

نی چنان مستی که در دستش عنان آید گران

دست بر دل مانده از درد خردمندی بسی