بر افکن پرده از حیرت، چو عرفی بی زبانم کن

که از رویت مبادا لذتی یابد نگاه من

ز عشق کوهکن شیرین به خود می نازد و خسرو

به این خوش دل که دارد این غرور از عز و جاه من

چرا بسیار می کوشی در اثبات گناه من