چون سیر عدم کردی، باز آ، در هستی زن

اندوه مسلط کن بر شادی دون فطرت

شمشیر بلندی را بر تارک پستی زن

نا دیده عدم، خامی، در زن به وجود آتش

در راه طلب، عرفی، با هوش و سبک می رو

چون هوش ز پی ماند، در کوچه مستی زن