وکر به مشهد عشق آستین فشان آیی

به دست ماه بچین و به روی جاه فشان

مجاوران حرم را در آستانه عشق

غبار ناصیه آشوب بر جباه فشان

سر قصب بفشان و به خاک راه فشان

بسوز گریه من، ای بهشت بر در وصل

که مشت شبنم و برگ گلاب شاه فشان