کرشمه ای که نگیرم به جیب حسن آرام

سر قصب بفشان و به خاک راه فشان

بسوز گریه من، ای بهشت بر در وصل

که مشت شبنم و برگ گلاب شاه فشان

بسوز پرده ای و در دامن نگاه فشان

دمید صبح فنا، دیده باز کن عرفی

بسوز دامن دود و به صبحگاه فشان