زمین جوش آشنا در می خوری، دانسته ای گویا

که آگه نیست آن غافل نهاد از شیوه های تو

تبسم گونه ای فرما و عمر جاودانم ده

که باشد لذتی گیرم ز درد بی دوای تو

که می سوزم ازین غیرت که هستم آشنای تو

چو فردا جانم آمد سوی تن از سینه تنگم

دهند آواز غم هایش که این جا نیست جای تو