نه با جذب تو کم روزی است، نی در شوق من نقصان

که می سوزم ازین غیرت که هستم آشنای تو

چو فردا جانم آمد سوی تن از سینه تنگم

دهند آواز غم هایش که این جا نیست جای تو

اگر این ها ی دردم باز دارد از قفای تو

علاج شوق عرفی کردی از وصل و برم غیرت

که دردش می کند داروی بیماری فزای تو