بدین دو دیده حیران من هزار افسوس

چرا که طالع وقت آن چنان نمی بینم

نشان اهل خدا عاشقیست با خود دار

که در مشایخ شهر این نشان نمی بینم

که با دو آینه رویش عیان نمی بینم

قد تو تا بشد از جویبار دیده من

به جای سرو جز آب روان نمی بینم