میل خون ریزی خود فهمیدم از هر موی او

تا به خون ریزیم اشارت ها نمود ابروی او

چون خرامد در دلم جان، هم چو آب زندگی

سر نهد در پای سرو قامت دلجوی او

تا خیال قامتش بیرون نیامد از دلم