چون بمیرم شب نهانم دفن کن در کوی او

گر نمی گردد مه من گرم کین از مهر نیست

از نزاکت طاقت گرمی ندارد خوی او

تا بود آمد شدش بر خاک من ای هم نشین

من که حسرت می کشم عرفی برای دیگران

شیشه می را کی توانم دید بر زانوی او