من که حسرت می کشم عرفی برای دیگران

از نزاکت طاقت گرمی ندارد خوی او

تا بود آمد شدش بر خاک من ای هم نشین

چون بمیرم شب نهانم دفن کن در کوی او

شیشه می را کی توانم دید بر زانوی او