چو رسی به تربت من، مفشان به ناز دامن

صنمی که غمزه او، به صف بلا نشسته

به هوای دل مسیحا، به ره فنا نشسته

که غبار درد و حسرت، به مزار ما نشسته

شود آشکار فردا، که به راه وعده او

ز غم بهشت و دوزخ، ز جهان جدا نشسته