که غبار درد و حسرت، به مزار ما نشسته

صنمی که غمزه او، به صف بلا نشسته

به هوای دل مسیحا، به ره فنا نشسته

چو رسی به تربت من، مفشان به ناز دامن

شود آشکار فردا، که به راه وعده او

ز غم بهشت و دوزخ، ز جهان جدا نشسته

ز ره وفا در این کو، که گذشته دامن افشان