ز غم بهشت و دوزخ، ز جهان جدا نشسته

چو رسی به تربت من، مفشان به ناز دامن

که غبار درد و حسرت، به مزار ما نشسته

شود آشکار فردا، که به راه وعده او

ز ره وفا در این کو، که گذشته دامن افشان

که غبار کوچه ما، بر توتیا نشسته

ز دعا چه کار جویم، که میان تنگدستان