در این خمار کسم جرعه ای نمی بخشد

که با دو آینه رویش عیان نمی بینم

قد تو تا بشد از جویبار دیده من

به جای سرو جز آب روان نمی بینم

ببین که اهل دلی در میان نمی بینم

نشان موی میانش که دل در او بستم

ز من مپرس که خود در میان نمی بینم