تو و بزم عیش عرفی، من و کوچه ای که هر سو

به هزار نامرادی، اثر دعا نشسته

روم از جهان و شادم، که به راه ما قیامت

ز خیال غمزه تو، حشم بلا نشسته

سر خون چکان فتاده، دل بینوا نشسته