عشق از بازیچه بشناس، امت مجنون مباش

عاشقی دکان رسوایی به شهر و کو منه

بر دم شمشیر نه رو بر سر زانو منه

سر به یاد چشم جانان، در پی آهو منه

دل بود شایسته دردی که از صد دل یکی

تهمت درد از برای شکوه بر هر مو منه