سرد نگردد ز مرگ، ای دل آتش فروز

بهر خود آماده ساخت، کوهکن آتشکده

سینه سوزان من، قبله گبران شده است

روح من آتش بود، جسم من آتشکده

می برم از پیرهن در کفن آتشکده

رو سوی گلخن دلا، باغ و گلستان مشو

بس که بر افروختی در چمن آتشکده