سمند دولت مهری بر دل این ناتوان مانده

نه بی موجب به خاکم، از سم اسبش، نشان مانده

نهان گردیده جان در سینه از بیم نگاه او

چو مرغی کو ز ترس ناوکی در آشیان مانده

شب از هجر تو بس دشوار جان دادم، بیا بنگر