شکر ما کن، دوست را، عرفی و جان ها بر فشان

گر ظریفی عیب خود را عرضه غماز ده

گفت و گوی سر وحدت را به صد ره کرده ای

بال صوفی را به دست جنبش پرواز ده

کز تو جان خواهد، نمی گوید که در دم باز ده