من فتنه و آشوب بلایی که تو باشی

لطفی به کسان گر نکند عیب بگیرند

غارت زده مهر و وفایی که تو باشی

مردم همه جویند نشاط و طرب و عیش

ای بخت ز شاهی به گدایی نرسیدیم

در سایه میمون همایی که تو باشی

از بس که ملایک به تماشای تو جمعند