اندیشه نگنجد به سرایی که تو باشی

ای بخت ز شاهی به گدایی نرسیدیم

در سایه میمون همایی که تو باشی

از بس که ملایک به تماشای تو جمعند

خورشید به گرد سر هر ذره بگردد

آن جا که خیال تو و جایی که تو باشی

عرفی چه کند گر به ضیافت بردش وصل