عرفی چه کند گر به ضیافت بردش وصل

اندیشه نگنجد به سرایی که تو باشی

خورشید به گرد سر هر ذره بگردد

آن جا که خیال تو و جایی که تو باشی

با نعمت دیدار گدایی که تو باشی