بگو با گل که استغنای بلبل می کند کاری

گمان دارم که این درد و تحمل می کند کاری

دل دانای شهر ما به کفر جزء تسلی شد

که باور داشت هرگز کان تزلزل می کند کاری

به صلح دل چه کوشی، صبر کن گر یار باز آید