تا از غم دنیا رخ من زرد ندانی

ذوق غم معشوق به بازی نتوان یافت

بر خیز که منصوبه از این نرد ندانی

می نوشم و گلگون شوم و بیهده خندم

ای آن که به درد دل عرفی جگرت سوخت

امید که حال دل بی درد ندانی