نخواهی دید عرفی تا قیامت روی هشیاری

که آن گه خالی از نامحرمان کاشانه ای داری

به شرط آن که ناید گردی از خاکسترش بیرون

طلب کن جان من گر جان فشان پروانه ای دار

که این مستی ز شوق نرگس مستانه ای داری