نه کم عزتی، ای در آخر، چرا

ز دنباله مرگ من می روی

بهای تو ای نافه خود کم نبود

که برگشته سوی ختن می روی

ز تاج سرم در عدن می روی

که دستار، ای گل، به یاد تو بست

که مشتاق وار از چمن می روی