که دستار، ای گل، به یاد تو بست

که برگشته سوی ختن می روی

نه کم عزتی، ای در آخر، چرا

ز تاج سرم در عدن می روی

که مشتاق وار از چمن می روی

چه مشتاقی ای تن به سوی لحد

که ناشسته اندر کفن می روی