که مشتاق وار از چمن می روی

نه کم عزتی، ای در آخر، چرا

ز تاج سرم در عدن می روی

که دستار، ای گل، به یاد تو بست

چه مشتاقی ای تن به سوی لحد

که ناشسته اندر کفن می روی

خیالی که عرفی خلد در دلت