که ناشسته اندر کفن می روی

که دستار، ای گل، به یاد تو بست

که مشتاق وار از چمن می روی

چه مشتاقی ای تن به سوی لحد

خیالی که عرفی خلد در دلت

که بی موجب از خویشتن می روی