چراغ حسن خود را بر فروز از آتش عشقم

بر افروزی و داغ و در غمت جان سوزتر باشی

برت افسانه ما با نیاز آمیز تر تا کی

ز چشم مست خود خواهم که نا آموزتر باشی

چو خواهی آفتاب من که عالم سوزتر باشی

نگردد بوالهوس، ای تیر، آزرده دل از تو

مگر از ناوک مژگان او دلدوزتر باشی