مفروش ناز و عصمت، قدحی شراب در کش

چو دو زلف توست یکسان، شب و روزم از سیاهی

تو به سهو گاه گاهی نکهت فتاده بر من

من ساده لوح با خود، گله سنج کم نگاهی

که بهشت شرم و عصمت ز غرور بی گناهی

چه خوش است آن که بینم به جفا بهانه خویش

که گهی به یادش آرم به زبان عذر خواهی