پیر مغان ز توبه ما گر ملول شد

تا کار خود ز ابروی جانان گشاده ایم

ای گل تو دوش داغ صبوحی کشیده ای

ما آن شقایقیم که با داغ زاده ایم

گو باده صاف کن که به عذر ایستاده ایم

کار از تو می رود مددی ای دلیل راه

کانصاف می دهیم و ز راه اوفتاده ایم