بیردن ایشیق دوشدی اوتای باخچایا

من محو ماه و ماه در آن آب غرق بود

من باخیرام سئلده بوغولموش آیا

زان سوی رود ، نور درخشید و هر دو زود

گفتیم آی گرگ ! و دویدیم سوی ده

ای وای دئدیک قورددی ، قئیتدیک قاشدیق

چون مرغ ترس خورده پریدیم توی ده