ای نسیم سحری یاد دهش عهد قدیم

تا مگر جرعه فشاند لب جانان بر من

سال ها شد که منم بر در میخانه مقیم

مگرش خدمت دیرین من از یاد برفت

بعد صد سال اگر بر سر خاکم گذری

سر برآرد ز گلم رقص کنان عظم رمیم

دلبر از ما به صد امید ستد اول دل