بیا و یک نفس آرام جان شو از ره لطف

مرا به یاد لبش باز در شراب انداخت

فسانه دگران گوش کرد در شب وصل

ولی به نوبت من خویش را به خواب انداخت

که آرزوی تو جان را در اضطراب انداخت

ز بهر آن که دل از دام زلف او نرهد

به هر خمی گره افکند و پیچ و تاب انداخت