ندیده بود هلالی عذاب دوزخ هجر

که آرزوی تو جان را در اضطراب انداخت

ز بهر آن که دل از دام زلف او نرهد

به هر خمی گره افکند و پیچ و تاب انداخت

بلای عشق تو او را درین عذاب انداخت