تا بود نسخه عطری دل سودازده را

مگر از مردمک دیده مدادی طلبیم

عشوه ای از لب شیرین تو دل خواست به جان

به شکرخنده لبت گفت مزادی طلبیم

از خط غالیه سای تو سوادی طلبیم

چون غمت را نتوان یافت مگر در دل شاد

ما به امید غمت خاطر شادی طلبیم