گردی که دامن تئو گرفته ست خاک ماست

هر آتشین گلی که بر اطراف خاک ماست

از آتش دل و جگر چاک چاک ماست

دامن کشان ز خاک شهیدان گذشته ای

ساقی برو که باده گل رنگ بی لبش

گر آب زندگی ست زهر هلاک ماست

پاک ست همچو دامن گل چشم ما ولی