ساقی برو که باده گل رنگ بی لبش

از آتش دل و جگر چاک چاک ماست

دامن کشان ز خاک شهیدان گذشته ای

گردی که دامن تئو گرفته ست خاک ماست

گر آب زندگی ست زهر هلاک ماست

پاک ست همچو دامن گل چشم ما ولی

دامان یار پاک تر از چشم پاک ماست