در میان سایه هر جا آفتاب افتاده است

عکس آن لب های میگون در شراب افتاده است

حیرتی دارم که چون آتش در آب افتاده است؟

ظاهرست از حلقه ای زلف و ماه عارضت

چون طبیب عاشقانی گه گه این دل خسته را

پرسشی می کن که بیمار و خراب افتاده است

چون هلالی را به خاک آستانش دید گفت