بر زبانم از سحر تا شام گفت و گوی توست

می رود هر کس به طوف عیدگاه از کوی تو

من ز کویت چون روم؟ چون عیدگاهم کوی توست

در صباح عید اگر مشغول تکبیرند خلق

گر بیندازی خدنگی از کمان ابرویت

بر دل و بر سینه منت ابروی توست

روز عید . مایل خوبان ز هر سو عالمی