با رخش ای نقشبند، دعوی صورت مکن

کوی چو گلزار تو از همه جا خوش ترست

هجر بتان ناخوش ست! سرزنش خلق نیز

دیدن روی رقیب از همه ناخوش ترست

صنعت خود را مبین، صنع خدا خوش ترست

کاش به راهت سرم سوده شود همچو خاک

زان که چو من عاشقی بی سر و پا خوش ترست