سلطان ملک هستی باشد خیال دوست

چون یار من پری ست ز مردم نهان خوش ست

از درد ناله کردم و درمان من نکرد

گویا دلش به درد من ناتوان خوش ست

این سلطنت به کشور ما جاودان خوش ست

ناصح عمارت دل ویران ما مکن

بگذار تا خراب شود، کان چنان خوش ست