چشم من آن گریه را می دید و افزون می گریست

شیشه می دور از آن لب های می گون می گریست

تا دل خود را دمی خالی کند خون می گریست

دوش بر سوز دل من گریه ها می کرد شمع

آن نه شب بود در ایام لیلی هر صباح

آسمان شب تا سحر بر حال مجنون می گریست

سیل در هامون، صدا در کوه، می دانی چه بود؟