از غم من کوه می نالید و هامون می گریست

آن نه شب بود در ایام لیلی هر صباح

آسمان شب تا سحر بر حال مجنون می گریست

سیل در هامون، صدا در کوه، می دانی چه بود؟

چیست دامان سپهر امروز پرخون از شفق؟

غالبا امشب ز درد عشق گردون می گریست

بر رخ زردم ببین خط های اشک سرخ را