بر رخ زردم ببین خط های اشک سرخ را

از غم من کوه می نالید و هامون می گریست

چیست دامان سپهر امروز پرخون از شفق؟

غالبا امشب ز درد عشق گردون می گریست

این نشانی هاست که امشب چشم من خون می گریست

شب که می خواندی هلالی را و می راندی به ناز

در درون پیش تو می خندید و بیرون می گریست