تو تیر را ببین و مگو کز کمان کیست؟

باز این نهال تازه که سر می کشد به ناز

سرو کشیده قامت نازک میان کیست؟

ای دل ز تیر ابروی پرفتنه اش منال

دشنام ها که از تو رساندند قاصدان

دانستم از ادای سخن کز زبان کیست

گر افگنند پیش سگت بعد کشتنم