هرگزت نیست بر احوال غریبان رحمی

بی تو هر روز مرا ماهی و هر شب سالی ست

شب چنین، روز چنان، آه! چه مشکل حالی ست!

ما غریبیم و تو بی رحم، غریب احوالی ست!

گر فتد مردم چشمم به رخت، روی مپوش

تو همان گیر که بر روی تو این هم خالی ست