قصه شهر دل و لشکر اندوه مپرس

آمد و گاه گذشت از من و گاهی نگذشت

عمر بگذشت و همان روز سیه در پیش ست

در همه عمر چنین روز سیاهی نگذشت

که از آن عرصه به این ظلم سپاهی نگذشت

نگذشت آن مه و زارست هلالی به رهش

حال درویش خراب ست که شاهی نگذشت